Doe hem open.
Niet doen.
- We moeten kijken of er iets is wat... - Dat weet ik.
Maar nu nog niet.
Ik wil hier nog even blijven staan.
Phillip, we hebben niet veel tijd.
Het is de duisternis. Niemand voelt zich veilig in het donker.
Niemand die ooit kind is geweest. Ik doe deze open. Is dat goed?
Zo, dat is veel beter.
Wat een mooie avond.
Jammer. We hadden het zo kunnen doen, in het volle daglicht.
Ach ja. Je kunt niet alles hebben, toch?
Maar we hebben het tenminste overdag gedaan. Gaat het al beter?
- Ja. - Mooi. Stop die maar weg.
In de la waar mijn cheques liggen, achter dat metalen kistje.
Dit is nu een museumstuk.
We zouden het moeten bewaren voor latere generaties,
maar ik wil de set niet incompleet maken.
Hieruit heeft David Kentley zijn laatste borrel gedronken.
Het had ginger ale of bier moeten zijn.
Ik vond het niet echt iets
voor David om zoiets corrupts als whisky te drinken.
Het was ook niets voor hem om vermoord te worden.
Nee, hè? Maar een goede Amerikaan sterft jong op het slagveld, toch?
Mensen zoals hij nemen alleen maar ruimte in beslag.
Daarom was hij het perfecte slachtoffer voor de perfecte moord.
Hij studeerde ook op Harvard.
Daarom is deze moord terecht.
Hij is dood en wij hebben hem vermoord. Maar hij is nog hier.
Over nog geen acht uur zal hij op de bodem van een meer rusten.
Tot dan toe is hij hier.
- Wat doe je? - Hij zit niet op slot.
Maar goed ook. Dat is nog gevaarlijker. En dat slot werkt toch niet meer.
Helaas niet. Ik wou dat hij hier niet meer was.
Ik wou dat het een ander was.
Een beetje laat om dat te wensen, hè?
Wie had je liever vermoord? Kenneth?
Ik weet het niet. Het doet er niet zo veel toe.
Jou misschien. Je maakt me bang.
Al vanaf de eerste schooldag.
Dat zal wel een deel van je charme zijn.
Ik zeg maar wat, Brandon.
Ik kan er niet zo goed tegen als jij, dus reageer ik het op jou af.
- Dat is nogal dom, hè? - Ja, nogal.
Mag ik nu iets drinken?
Jazeker. Dit is een belangrijke gelegenheid die om champagne vraagt.
- Champagne? - Ik heb een fles in de koelkast gezet.
- Wanneer heb je dat gedaan? - Net voordat David kwam.
Je wist zeker dat het zou lukken, hè?
Natuurlijk.
Alles wat ik doe, moet perfect zijn.
Ik heb altijd al artistiek talent willen hebben.
Moord kan ook kunst zijn.
De macht om te doden kan even bevredigend zijn als iets scheppen.
Besefje wel dat we het precies gedaan hebben zoals gepland?
Tot in de details. Het was perfect.
- Ja. - Een feilloze moord.
We hebben een moord gepleegd om het gevaar en om het doden.
En wij leven nog.
Champagne is zelfs niet goed genoeg.
Ik neem toch wat.
Je bent toch niet meer bang?
Je mag niet bang zijn. Dat geldt voor ons allebei.
Dat is het verschil tussen ons en gewone mannen.
Ze praten over de perfecte moord, maar niemand voert 'm uit.
- Niemand pleegt een moord alleen... - Hier.
om te ervaren hoe het is.
Alleen wij.
Je bent toch niet meer bang, hè?
Nee.
Zelfs niet voor mij?
- Nee. - Mooi zo.
Je verbaast me alleen. Net als altijd.
Dat is nog beter.
Op David natuurlijk.
- Brandon, hoe voelde je je? - Wanneer?
Tijdens de daad.
Ik weet het niet. Ik voelde eigenlijk niet zo veel.
Tot zijn lichaam slap werd
en ik begreep dat het afgelopen was.
En toen?
Toen werd ik ontzettend opgewonden.
Hoe voelde jij je?
Ik...
Komt dit feestje niet erg ongelegen?
Nee. Het feestje is juist de laatste hand eraan.
Het is als de handtekening van de kunstenaar.
Zonder dat is het net als...
Een schilderij maken en het niet ophangen?
Dat is geen goede vergelijking.
Met dit feestje wordt het wel erg geraffineerd.
Welnee. Dit feestje maakt het juist spannend.
- Met die lui? - Goed, ze zijn saai.
De Kentleys zijn ontzettend saai, maar we moesten ze wel uitnodigen.
Ze zijn tenslotte Davids ouders.
Dat maakt het gesprek niet makkelijker.
Maak je niet druk. Janet houdt ze wel bezig.
Ze doet er alles voor om David te hebben.
Ik geloof niet dat het haar zal lukken.
- Wat denk jij? - Nee, ik ook niet.
Dan kan ze vanavond Kenneth terugnemen.
Je moet toegeven dat het heel aardig van me was,
na wat er allemaal is gebeurd, om...
- Phillip. - Wat?
- Pak jij de andere. - Waarom?
Pak 'm en kom mee.
- Waarom doen we dit? - Je zult het zien. Het is briljant.
Wat ga je in hemelsnaam doen?
Ik ga er een meesterwerk van maken.
- Brandon, je gaat te ver. - Waarom? Wat bedoel je?
Het leek me leuk om hier te dineren.
Hierop.
Is dat geen goed idee?
Zo zal in elk geval niemand hem open willen maken.
Je waardeert me niet genoeg.
Dat begin ik nu te doen.
Kom op, we hebben niet veel tijd.
Mrs Wilson komt zo terug.
Ben je vergeten haar sleutel te vragen?
Nee. Ik heb haar sleutel. Ik zei dat ik de mijne kwijt was.
- Mooi zo. - Hoe ga je haar dit uitleggen?
- Ik leg het niet uit. - We moeten een excuus hebben.
We willen onze eregast tijdens het eten niet alleen laten.
We moeten een excuus hebben voor de anderen.
Oké. Laat me even nadenken.
Je raakt veel te makkelijk van streek.
We hebben een heel eenvoudig excuus
voor ons liggen.
Waar maak je je zorgen om?
Mr Kenneth komt voornamelijk voor deze boeken.
We leggen ze netjes op de eettafel neer
zodat de oude man ze makkelijk kan bekijken.
Attent van ons, toch? Heel...
Hallo? Natuurlijk.
- Jij begint de boeken... - Wie is het?
Mrs Wilson.
Brandon.
Wat is dat nou? Ben je zo stom geweest om...
Wat is er?
- Vooruit. Trek het er dan uit. - Dat lukt niet.
Mrs Wilson zou het voor je doen.
Als je je zo gedraagt,
kun je net zo goed bekennen.
Breng deze weg en kom tot jezelf.
Als ik het licht aan had mogen doen,
- had ik het wel gezien. - Ja, hoor. Jij bent perfect.
Dat moet wel. We zouden maar één misdaad begaan.
De misdaad om iets fout te doen. Zwakte is een fout.
- Omdat het menselijk is? - Omdat het gewoontjes is.
Ik sta niet toe dat een van ons...
U bent me $2,40 schuldig voor de taxi. Fooi inbegrepen.
Zonder al dat verkeer was ik hier allang geweest.
Dat is niet erg. We verwachtten u toch nog niet.
Ik ben in vijf winkels geweest voor die paté van ons.
Maar wat een prijzen. Ik wilde niet zomaar geld verspillen.
Daarom heb ik 'm gekocht waar Mr Cadell altijd komt.
Maar voor het volgende feestje, ga ik alleen maar...
Goedenavond, Mrs Wilson.
Wat gebeurt er met mijn tafel?
We verhuizen alles hierheen.
Nou...
Ik vond zelf dat ik de tafel heel mooi gedekt had.
Hij was ook heel mooi.
Maar Mr Kentley wil deze oude boeken zien die in de kist lagen.
U wilt toch niet dat die oude man
op zijn knieën moet zitten?
- Het ziet er maar raar uit. - Raar?
Ja. Vooral die kandelaars passen er totaal niet bij.
Integendeel. Zo is het net een altaar,
waar je een hoop eten kunt neerzetten voor het offerfeest.
Het is inderdaad een hoop. Maar hierop is niet veel ruimte.
- Toch, Mr Phillip? - U redt het wel.
Dit wordt nog mijn dood. Waar komen de boeken?
We leggen ze op de eettafel.
Een belachelijk idee.
Ik heb het te druk om hier nu over te praten.
Maar ik blijf het raar vinden.
- Wat is er? - Ik dacht dat ze het wel zou zien.
- Wat? - Het touw natuurlijk.
- We moeten het verstoppen. - Waarom?
- Ja, waarom? Het is maar een touw.
Een doodgewoon huishoudelijk artikel. Waarom zou je het verstoppen?
Het hoort in de keukenla te liggen.
- Mrs Wilson? - Ja?
Er staat champagne in de koelkast.
- We geven ze toch geen champagne? - Jawel.
Als het iets feestelijks wordt, kan ik me beter wat optutten.
Bij Mr Cadell drinken we alleen champagne bij speciale gelegenheden.
Zo hebben we een keer een glas gedronken op mijn verjaardag.
Vanavond kunt u die romance voortzetten.
Mag ik? Mr Cadell komt ook.
Goh. Mr Cadell is heel aardig.
- Komt Rupert? - Heb ik dat niet gezegd?
- Ik werkte graag voor Mr Cadell. - Niet waar.
Een echte heer.
Sommige mensen vinden hem vreemd, maar ik...
U zou me kunnen laten uitpraten.
Ik dacht dat je Rupert mocht.
- Dat doe ik ook. - Nou dan.
Brandon, van alle mensen
is Rupert Cadell wel de meest achterdochtige.
En degene die de artistieke kant hiervan zou kunnen waarderen.
- Dat maakt het juist zo spannend. - Fijn voor jou.
- Ik weet... - Praat niet zo hard.
Het zou te eenvoudig zijn geweest met de anderen. En te saai.
Ik heb er zelfs over gedacht om Rupert erbij te betrekken.
- Hoe meer zielen hoe meer vreugd. - Hij heeft de moed niet.
Intellectueel gezien is hij briljant.
Maar hij is te kritisch.
Hij had het kunnen bedenken,
maar nooit kunnen uitvoeren.
Daarin zijn wij beter.
Wij zijn moedig, Rupert niet.
Mr Cadell is in de oorlog mank geraakt vanwege zijn moed.
En uw mouw hangt in de sla, Mr Phillip.
Daar zijn ze. Zijn we klaar?
- Zo klaar als het maar kan. - Luister.
Niet de hele tijd achter die piano zitten zonder wat te eten. U wordt te dun.
En laat ze niet alle paté opeten voordat u ervan gegeten heeft.
Hopelijk wordt het leuk. O jee, mijn dienblad.
Breng maar weg. Ik doe wel open.
We hadden ons niet zo hoeven haasten als mijn tafel niet
- met al die oude boeken... - Nu begint de pret.
- Hallo, kom binnen. - Hoe gaat het, Brandon?
- Goed. Leg je hoed daar maar neer. - Dank je.
Dat is lang geleden, hè?
Ja, daarom reageerde ik zo stom aan de telefoon.
Ik was verbaasd.
- Hallo, Kenneth. Leuk je te zien. - Jou ook.
- Heb je nog iets leuks gedaan? - Niets bijzonders. Jij?
Ik studeer voor mijn examens.
Ik moet altijd eerder beginnen dan de rest.
- Ben ik de eerste? - Ja.
Waarom kom ik altijd te vroeg?
Omdat je altijd op tijd komt.
Mrs Wilson, champagne.
Er is toch niemand jarig?
Maak je niet druk. Het is bijna het tegenovergestelde.
Het tegenovergestelde.
Phillip gaat voor een tijdje weg.
Ik breng hem straks naar Connecticut.
Waar ga je heen?
Ik ga een paar weken bij Brandons moeder logeren.
- Ik word opgesloten. - Wat?
Zodat hij zes uur per dag oefent. Ik heb een debuut voor hem versierd.
- Nog wel in het stadhuis. - Geweldig.
Laat ze wat horen.
Dank je wel.
- Heel decoratief. - Vindt u?
- Hé. - Wat is er?
- Ik voel me vereerd. - Waarom?
Het is maar een klein afscheidsfeestje.
We slaan twee vliegen in één klap.
- Het feest is ook voor Mr Kentley. - Davids vader?
Ja.
Komt David ook?
Natuurlijk.
Wie komt er nog meer?
Niemand die je niet kent.
- De Kentleys, Janet Walker... - Janet.
Ja. Ik dacht dat je het wel leuk zou vinden om haar te zien.
Of niet?
Het is uit tussen Janet en mij. Wist je dat niet?
Nee, sorry.
Jij wist het, Phillip.
Ik had roddels gehoord, maar daar luister ik niet echt naar.
- Deed je dat maar. - Waarom?
- Janet en David zijn... - Hallo, Mrs Wilson.
- Mag ik? - Ga je gang.
En kop op. Ik heb het gevoel
dat je kansen bij haar beter zijn dan je denkt.
- Wat bedoel je? - Janet.
Hallo, jongens. Lieverd.
Pas op voor mijn kapsel. Het heeft me uren gekost. Wat ruik je lekker.
- Wat is het? - De geur die jij me gegeven heeft.
- Ik heb een goede smaak. - Inderdaad. Je ziet er mooi uit.
Niet meer als ik het eenmaal betaald heb.
Was dat grappig? Ik weet het nooit als ik grappig ben.
Als ik het probeer te zijn, lacht er niemand.
- Phillip, lieverd. - Hallo.
Wat hoor ik toch over jou en het stadhuis?
Je gaat ons vast allemaal beetnemen en wordt
- vreselijk beroemd. - Jullie kennen elkaar, geloof ik.
- Hallo, Ken. - Hallo, Jan.
Dat was interessant, hè? Ik was even in de war.
Wat zeg je tegen wat champagne?
"Hallo, champagne."
Snap je nou wat ik bedoelde met grappig willen zijn?
- Hoe gaat het met je? - Goed.
- Hoe is je nieuwe baan? - Wat doe je?
Ik schrijf een saaie column over hoe je mooi kunt blijven.
- Voor wie deze keer? - Een tijdschrift dat Allure heet.
Bedankt, schat.
- Is dat schilderij nieuw? - Ja. Vind je het mooi?
- Wat is het? - Nieuw, jong Amerikaans primitivisme.
Ik heb een jong Amerikaans zusje.
Ze is pas drie en zij maakt echt primitieve dingen.
- Rotzak. - Waarom?
Hing er in de hal niet ook een nieuw schilderij?
Ik geloof het niet. Welk schilderij?
- Komt er behalve Mr Kentley nog iemand? - Ja, nog een oude vriend.
- Dit hier. - Nog ouder zelfs.
Wie?
- Ik kan je wel wurgen, Brandon. - Wat heb ik gedaan?
Je humor getuigt van een slechte smaak.
Waar heb je het over?
- Waarom heb je Kenneth uitgenodigd? - Waarom niet?
Dat weet je best.
Je weet dat het al een tijd uit is en ik met zijn beste vriend verloofd ben.
- David? - Ja, David.
Dat maakt het allemaal nog leuker.
Het spijt me, maar ik kan al je romances niet bijhouden.
Na mij Kenneth en nu David weer.
Waarom heb je Kenneth eigenlijk voor David ingeruild?
- Ik vind hem blijkbaar leuker. - Nou, hij is zeker rijker.
Wat een gemene opmerking, zelfs voor jou.
Hij gaf me een onvoldoende voor gedrag.
- Hoe is je drankje? - Goed.
Hoe lang is het geleden dat ik zei: "Het prikkelt."
Rupert komt ook, hè?
Hij is uitgenodigd, maar je weet het nooit.
- Ik hoop dat hij komt. - Wie is Rupert?
Rupert Cadell was onze mentor op het internaat.
Mentor voor deze drie schatjes.
Vier schatjes. Hij probeerde David ook les te geven.
Rupert is nu toch een uitgever?
Succesvol? Misschien kan hij me werk geven.
Rupert geeft alleen uit wat hij mooi vindt. Meestal filosofie.
- Kleine letters, grote woorden, geen winst. - Juist.
Rupert is heel radicaal.
Hij baseert zijn keus op de veronderstelling
dat mensen niet alleen kunnen lezen, maar ook denken.
- Vreemde kerel, maar ik mag hem. - Je hebt 'm altijd gemogen.
Rupert en jij hadden altijd van die lange serieuze discussies.
Brandon zat uren aan zijn voeten.
Brandon aan iemands voeten. Wie is die Rupert?
Hij vertelde de raarste dingen, hè?
O, ja? Wat voor dingen?
Kenneth bedoelt dat Rupert geen geduld had voor sociale conventies.
Zo vindt hij dat moord voor de meesten een misdaad is, maar...
- Een privilege voor enkelen. - Ja.
Voor welke enkelen?
Laat maar, Mrs Wilson. Ik doe wel open.
- Mr Kentley. Wat leuk dat u kon komen. - Dank je, Brandon.
Mrs Kentley is niet lekker, dus heb ik mijn schoonzus bij me, Mrs Atwater.
Ze logeert bij ons.
- Fijn dat u er bent, Mrs Atwater. - Fijn om hier te mogen zijn.
Ik ben al twee weken in New York. Alice is de hele tijd ziek geweest
en Henry is zijn boeken aan het ordenen.
Nee, Anita. Soms lees ik ook een boek.
Maar ik ben jullie gast, Henry. Dit is pas mijn tweede avond uit.
- Het zal wel terecht zijn dat... Dank je. - Geef me uw spullen maar.
- Jammer dat Mrs Kentley ziek is. - Ze is verkouden.
Dat kan gevaarlijk zijn in deze tijd van het jaar.
Ik hoop dat ze in bed ligt en veel vruchtensap drinkt.
- Dat doet ze ook. - Dan is ze zo weer beter.
Is een verkoudheid gevaarlijk met deze hitte? Dat begrijp ik niet.
Twee zomers geleden was ik ook verkouden.
Ik lag drie weken plat.
- De dokters gaven me al bijna... - Sorry. Deze kant op.
- ...vooral op feestjes. - Vooral op dit feest.
Dit gaat mijn pet te boven.
- David. - Nee.
U vergist zich. Dit is Kenneth Lawrence.
Het spijt me.
Dat is niet erg, Anita. Kenneth wordt vaak voor David aangezien,
zelfs door mensen die wel goed zien.
We hebben die gelijkenis al een tijd niet meer kunnen zien.
- Heb je soms gestudeerd? - Dat heb ik geprobeerd.
Lieve hemel. De gelijkenis is alleen fysiek.
U kent Miss Walker, geloof ik.
Janet, lieverd.
Ik heb net je horoscoop af.
- Vertel eens. - De sterren zijn je goedgezind.
Je gaat binnenkort trouwen
met een lange, blonde jongeman, die een heel aardige vader heeft.
- Kom op, dat heb ik je vorige week verteld. - Dat klopt.
- Maar de sterren bevestigen het. - Geweldig.
Mrs Atwater, mag ik u Phillip Morgan voorstellen?
- Hoe maakt u het? - U heeft uw hand bezeerd.
- Het stelt niets voor. - Wat is er gebeurd?
Niets. Het glas is in mijn hand gebroken.
Zal ik champagne voor u inschenken?
Heel graag.
Mijn vader dronk elke ochtend om 11 .00 uur een glas.
Maar Henry houdt er niet van.
Mr Kentley, wilt u ook een glas?
Ik heb liever whisky met veel water.
Is David er?
Ik dacht dat hij wel met u mee zou komen.
Hij belde en zei dat hij ons hier zou zien.
Waar belde hij vandaan?
Onze meid zei dat hij bij de club voor zijn examens zat te studeren.
Tennis.
Davids probleem is dat hij niet hoeft te studeren. Hij is te intelligent.
- David redt zich aardig. - Dank u.
- Hoe is het met Mrs Kentley? - Zoals altijd. Nu is ze verkouden.
Hopelijk komt David zo. Ze wil dat hij haar belt.
David is haar enige kind, Mr Kentley.
Hij is ook mijn enige kind, maar ik wil dat hij volwassen wordt.
Zal ik haar zeggen dat hij later komt?
Nee, verwen haar niet.
Misschien is David naar haar toe gegaan.
- Mr Kentley? - Mag ik even bellen?
- Natuurlijk. In de slaapkamer. - Wat knus.
- Wil je nog een glas? - Dadelijk wel.
Nu al, bedankt.
Wat een charmante jongeman. David moet meer met hem omgaan.
Ja. Ik ga even bellen.
Kenneth, je hebt te veel lucht in je glas.
- Het is goed zo. - Kun je dit naar Janet brengen?
Ja, hoor. Waarom?
Zomaar. Het is haar glas. Misschien wil jij het haar brengen.
- Ze zit in de slaapkamer te bellen. - En dan komt David net.
Nee, dat zou een hele schok zijn.
- Wanneer bent u geboren? - Op 14 juli.
Leidt u daar mijn toekomst uit af?
Ik ben natuurlijk maar een amateur.
- U bent vast heel goed. - Ik doe mijn best.
U wilt zeker weten of uw concert een succes wordt?
- Heel graag. - Laat me eens even kijken.
U bent geboren op 14 juli.
Dan bent u een Kreeft, een maankind.
U staat onder sterke invloed van de maan. Mag ik uw handen zien?
Weet u toevallig hoe laat u geboren bent?
Nee.
Goede vingers. Sterk. Artistiek.
En het concert?
Deze handen zullen u beroemd maken.
Zeer beroemd.
Ik prijs mezelf vandaag heel gelukkig.
- Ik ben getuige van de grote opening. - Waarvan?
- Van uw collectie. - Ja, natuurlijk.
Gaat u spelen? Wat fijn.
- U krijgt de groeten van uw vrouw. - Was David er niet?
Nee. Hij kan elk moment hier zijn.
- Je bent vooruitgegaan, Phillip. - Rupert.
Ik was bang dat je niet zou komen.
Je kent me toch?
Mrs Atwater, dit is Rupert Cadell.
- Aangenaam. - Dank u.
- Mr Kentley. - Hoe maakt u het?
Rupert Cadell, de mentor op Somerville?
Dat was ik.
- Dan heeft u mijn zoon David ook gehad. - Heel aardig van u.
- Hoe maakt u het? - Hallo.
- Miss Walker. - Hoe weet u dat?
- Brandon heeft over u verteld. - Was het positief?
Verdient u een positieve mening?
Hé, de kleine Kenneth Lawrence. Wat ben je gegroeid.
- Hallo. - Kom op, Kenneth.
Je bent van school. Zeg het maar.
Rupert, niets veranderd. Heel leuk om je te zien.
- Waarom? - Nou...
Let niet op mij. Het is leuk om je weer te zien.
Dat lijkt verdacht veel op champagne.
Dat is het ook.
En nog goede champagne ook. Waarvoor?
Dat had ik al gezegd.
Ik had Mr Kentley uitgenodigd om een paar eerste drukken te bekijken.
Nu gaan Phillip en ik ook op reis...
Dat had je ook al gezegd.
- O, ja? - Ja.
Ik wilde een afscheidsfeestje geven voor Phillip.
- Vandaar de champagne? - Ja.
- Juist, ja. - Dat is echt waar.
Je stotterde altijd al als je opgewonden was.
Ik ben blijkbaar opgewonden als ik een feestje geef.
- O, ja? - Mr Cadell.
Mrs Wilson.
Wat hebben we hier?
Ik heb die paté van u gekocht.
Ik lust die niet meer.
- Nee. - Ik maakte maar een grapje.
- Wat gemeen van u. - Dank u.
U moet het vlees maar snijden.
Ik breng de rest zo.
Mr Brandon. Ik heb het gevonden.
Geen idee wat ze kwijt was.
Die geweldige Mrs Wilson.
Ik zou met haar kunnen trouwen.
Het ziet er heerlijk uit. Ik hoop dat David zo komt.
- Ja, waar is David? - Geen flauw idee.
Maar Mr Kenneth begint zich te ergeren.
- En jij? - Ik? Ik heb honger.
Brandon, wat is dit eigenlijk?
- Een sarcofaag uit Italië? - Ik bedoel waarom we hierop eten.
Ik heb de eetkamer tot bibliotheek omgetoverd.
Net iets voor jou om die kist voor zoiets te gebruiken.
Er kwam er ook altijd een voor in zijn verhalen op school.
The Mistletoe Bough, dat was je favoriete verhaal, hè?
- Waar ging het over? - Ik weet het begin niet meer.
- Over een mooi jong meisje. - Ze zou gaan trouwen.
Op haar trouwdag verstopte ze zich voor de grap in een kist.
- Dat klopt. - Helaas viel hij in het slot.
Vijftig jaar later vonden ze haar skelet.
- Zo'n grap zal ik niet uithalen. - Willen jullie opscheppen?
Over skeletten gesproken, heeft u die nieuwe film in Strand gezien?
- Ja, heel mooi. - Echt? Mooi.
Ik mocht dat nieuwe meisje niet. Vast een Schorpioen.
Nee, ik ook niet, maar haar kleren waren fantastisch.
- Goddelijk. - Hemels.
Ik moet erheen.
Ik ben dan ook gek op James Mason.
- Is hij goed? - Geweldig.
Zo aantrekkelijk sinister. Hij is een Stier.
- Heel koppig. - O, ja?
Maar ik moet iets bekennen.
Ik hou evenveel van Mason als van Errol Flynn.
- Geef mij Cary Grant maar. - Mij ook.
Hij is een Steenbok. Goddelijk.
- Zo... - Ja.
Absoluut.
Hij was spannend in die nieuwe film met Bergman.
Hoe heette hij ook alweer? "De iets van de iets."
Nee, dat is die andere. Het was alleen maar "Iets". Snapt u?
- Het ligt op de punt van mijn tong. - Juist.
Het was gewoon "Iets". Ik vond die zo mooi.
- En Bergman. - Zij is een echte Maagd.
- Zoals al die... Snapt u? - Ze is geweldig.
Ik ben een keer naar een film geweest met Mary Pickford.
Ik was gek op haar. U niet?
Een echte Maagd, zoals al deze...
- In welke film heeft u haar gezien? - Dat weet ik niet meer.
"De Iets van iets."
Of was het gewoon "Iets"? Meer iets in die trant.
- U heeft hem vast niet gezien. - O, nee?
Ik zou oppassen met die paté.
- Vol calorieën. - Kom op, Kenneth, niet zo beleefd.
Phillip, kun jij Mrs Atwater helpen?
Graag. Gaat u zitten, Mrs Atwater. Ik breng u wel iets.
Hartelijk bedankt.
Ik bied mijn excuses aan voor David. Ik snap niet waar hij blijft.
Hij is hier voor een weekend
en David is heel populair.
Ik help je wel. Licht of donker?
Een beetje van allebei voor Mrs Atwater.
- En jij? - Ik eet hier niet van.
Wat raar. Ik ken niemand die geen kip eet.
Jij, Brandon? O, jij vast wel.
- Waarom eet je het niet, Phillip? - Ik eet dit gewoon niet.
Er moet een reden voor zijn.
Freud zegt dat je overal een reden voor hebt. Zelfs ik.
Er is geen reden, Janet.
Ik weet nog dat je een heel grappige reden hebt.
- Nietwaar, Brandon? - Ja.
Ik wist dat er een reden was. Vertel eens.
Het stelt niets voor.
- Ik vind het fascinerend. - Kom op, Brandon.
Het gebeurde drie jaar geleden in Connecticut.
Mijn moeder heeft daar een huis.
We zouden kip eten, dus gingen we naar de boerderij.
Het was een prachtige zondagochtend.
We hoorden in de verte de kerkklokken luiden.
Op het erf draaide Phillip twee kippen de nek om.
Lieve hemel.
Dat deed hij anders altijd heel goed.
Maar die ochtend ging hij net iets te zacht te werk,
want een deel van ons diner verzette zich ineens.
- Als Lazarus stond hij... - Dat is gelogen.
Phillip.
Niets is er waar van dat hele verhaal.
- Ik heb nooit een kip gewurgd. - Phillip...
Ik heb nooit een kip gewurgd. Dat weet je best.
Sorry, maar ik vond het zo grappig
dat jullie je zo druk maken om een oude, dode kip.
Sorry. Dit was belachelijk en onbeleefd.
Mijn excuses voor dit verhaal.
Nou.
- Is het afgelopen? - Ik vrees van wel, Rupert.
Jammer. Jullie hadden elkaar wel kunnen wurgen
- in plaats van die kip. - Mr Cadell.
Nee. Zijn eer stond op het spel.
Zelf vind ik een kip een even goede reden voor moord
als een blondine, een matras vol geld
of de gewone, fantasieloze redenen.
U keurt moord toch niet goed?
Jawel. Denkt u eens aan alle problemen die je zo oplost.
Werkloosheid, armoede, in de rij staan voor schouwburgkaartjes.
Ik heb inderdaad veel moeite moeten doen
om kaartjes te kopen voor die musical. Hoe heette hij ook alweer?
- U weet wel. - "De iets" met hoe heette ze ook weer?
Beste Mrs Atwater, haal de trekker over
en u heeft zo een paar plaatsen op de eerste rij.
Heeft u ooit moeite gehad om een tafel te krijgen in een duur restaurant?
- Wat gruwelijk. - Heel eenvoudig.
Een messteek en: Komt u maar met me mee.
Stapt u over de ober heen.
Dank u wel, hier is uw tafel.
U bent me er een.
Ik ken een hotelreceptionist bij wie ik dat kan doen.
Nee, messen mogen niet tegen hotelpersoneel worden gebruikt.
Zij vallen onder de categorie "langzame dood door marteling".
Evenals vogelkenners, kleine kinderen en tapdansers.
Huisbazen, dat is een andere categorie.
Zoekt u een huis? Bel dan onze Miss Sash Weight
van de afdeling stompe voorwerpen.
Wat een goed idee.
Als het u van pas komt, hoeft u maar...
Maar dan zouden we elkaar allemaal vermoorden.
Nee.
Tenslotte is moord een kunstvorm, of dat zou het moeten zijn.
Geen erkende kunstvorm, maar toch kunst.
Het privilege om er een uit te voeren, zou voorbehouden moeten zijn
aan de superieure enkeling.
De slachtoffers zijn inferieur en hun levens toch onbelangrijk.
Natuurlijk. Let wel, ik heb niets met die extremisten
die vinden dat je het hele jaar door moorden mag plegen.
Ik ben zelf voor een speciale week om kelen af te snijden.
Of een wurgdag.
Ik zal wel seniel aan het worden zijn, maar ik geef toe
dat ik deze morbide humor niet kan waarderen.
Het was niet als humor bedoeld.
- U meent het toch niet echt? - Natuurlijk wel.
- Jullie houden me voor de gek. - Waarom denkt u dat?
Brandon, het idee dat moord een kunstvorm is
waarin enkele superieure mensen bevoegd zijn om...
Tijdens het seizoen.
- Nu weet ik dat u het niet meent. - Jawel.
- Ik ben heel serieus. - Mag ik dan vragen
wie beslist wie inferieur is en dus een geschikt slachtoffer?
Wie de moord mogen plegen.
En wie zijn dat dan wel?
Ik, Phillip.
Misschien Rupert.
Sorry, Kenneth. Jij niet.
- Heren, ik ben serieus. - Wij ook, Mr Kentley.
Die weinige mensen zijn intellectueel en cultureel zo superieur
dat ze boven de traditionele moraal staan.
Goed en kwaad, die begrippen zijn uitgevonden voor de gewone man,
de inferieure man.
U gelooft dus in de Übermensch van Nietzsche.
- Jazeker. - Net als Hitler.
Hitler was een paranoïde wilde.
Zijn supermensen waren hersenloze moordenaars.
Ik zou ze zo ophangen.
Maar dat zou ik doen om hun domheid.
Ik zou graag alle idioten ophangen. Er zijn er veel te veel.
Hang mij dan ook op,
want ik ben zo dom dat ik niet weet of u het meent of niet.
Maar goed, ik wil niets meer horen over uw verachting van de mensheid
en van de wereld die ik beschaafd acht.
- Beschaafd? - Ja.
Beschaafdheid is huichelarij.
- Misschien. - Ik weet zeker dat Rupert...
- Heren. Werkelijk... - ...zo intelligent is om...
Brandon, zo is het genoeg.
Phillip, waar heb je die boeken neergelegd?
Ik wil ze zelf ook graag zien.
Natuurlijk. In de eetkamer.
Mr Kentley, wilt u nu de boeken zien?
Nogmaals, mijn excuses.
Ik ben iets te ver gegaan.
Het is al goed, jongen.
Het lijkt me een mooie collectie. De eerste drukken.
Ja, ik wil ze graag zien. Mag ik eerst even bellen?
Ik wil mijn vrouw vragen of ze iets van David heeft gehoord.
- Natuurlijk. Die kant op. - Mijn hemel. Ik ben bang dat Henry...
- Brandon? - Ja.
Je klonk wel erg overtuigd.
Je wilt toch niet echt wat inferieure schepsels opruimen?
- In een opwelling, wie weet. - Juist, ja.
- Hij is absoluut een Schorpioen. - Ik begrijp wat u bedoelt.
Mrs Atwater, wilt u de boeken niet zien?
Heel graag.
Als jong meisje las ik heel veel.
We doen als kinderen allemaal rare dingen.
Kenneth, waarom zet je de radio of de grammofoon niet aan?
Wat sfeervolle muziek doet wonderen.
Wat een sluw ventje, hè?
Hij wil ons met wat muziek herenigen.
Trek je er niets van aan. Hij doet die dingen altijd.
- Ik ga naar de andere kamer. - Voor de boeken?
Nee, zodat Brandon me ziet.
- Maakt het je uit wat hij denkt? - Ik weet wat hij denkt.
Hij denkt dat ik bij jou ben weggegaan omdat David meer geld heeft.
Waarom wil je er dan heen?
Omdat...
Omdat ik me hier ongemakkelijk voel.
Janet.
- Had je nooit gedacht, hè? - Eerlijk gezegd niet.
Ik voel me wel zo en ik vind het vervelend.
Jij zou je ook ongemakkelijk moeten voelen.
Waarom?
Jij hebt het uitgemaakt, weet je nog?
Dat zou onze vriend Brandon graag willen weten.
- Wat is er? - Niks. Ik zat te denken.
- Waaraan? - Vrouwelijke ijdelheid.
Ik voel me ook ongemakkelijk omdat...
Ga door.
David en jij waren zulke goede vrienden
en nu niet meer. Dat komt allemaal door mij.
- Ik ben een idioot. - Niet waar.
Dan speel ik het wel goed.
Waarom wil ik altijd grappig zijn behalve tegen David?
Maak je met hem geen grapjes?
Ik kan me ontspannen bij hem. Dankzij jou.
- Mij? - Ja.
Die nare zondag op Harvard, toen jij het uitmaakte,
ging ik met David wandelen.
Ik was heel erg verdrietig.
Ik kon niet vrolijk zijn.
Ik ontspande me en gooide alles eruit.
Mijn ware ik.
Hoorde je die laatste zin? Ik hoor het mezelf zeggen en...
- Waar is David? - Weet je,
ik ben niet erg slim.
Waarom niet?
Ik heb nooit beseft dat je...
Brandon en zijn sfeermuziekje.
Je bent verliefd op David, hè?
Ja.
- Ik snap het niet. - Wat?
Brandon zei iets toen ik aankwam.
Hij zei dat ik weer kans maakte bij jou
en David niet meer.
Wacht. Wist Brandon voor deze avond dat het uit was?
- Hij wist zelfs van jou en David. - Wat?
Hij deed net of hij het niet wist toen ik het vertelde.
- Hij zei... - Wat is dit?
Dat weet ik niet, maar daar wil ik achterkomen.
- Brandon? - Ja?
- Kan ik je even spreken? - Ja, hoor.
Waarom laat hij de mensen niet met rust?
Nou?
- Waar ben je mee bezig? - Ik haal koffie voor je als je wilt.
Doe niet zo aardig. Ik wil weten waarom je tegen Kenneth hebt gezegd
dat hij zich geen zorgen hoeft te maken om David?
Zo heb ik het niet gezegd, Kenneth.
Dat bedoelde je wel en ik wil weten waarom.
Sommige vrouwen zijn mooi als ze boos worden.
- Jij helaas niet. - Hou daarmee op.
Goh, je blijkt ineens ridderlijk te zijn.
Ik geloof niet dat David komt.
- Wacht maar af. - Dat hoeft niet.
Hij komt nooit te laat.
Als er iets tussen was gekomen, had hij wel gebeld.
Volgens mij heb je het zo geregeld dat hij niet zou komen.
Wat slim van me.
Dit feestje kon niet alleen voor Mr Kentley zijn.
Nee, je moet ook iets doen om je zieke humor te bevredigen.
Ik hoop dat je ervan geniet, Brandon. Ik niet.
- Hij is onmogelijk. - Maak hem niet zo boos.
- Is er iets mis, Brandon? - Nee.
Janet slaagt er soms echt in om heel vervelend te zijn.
Misschien kan ik beter...
Hoezo is er iets misgegaan?
Je plant je feestjes zo goed. Er kan bijna niets misgaan.
Ze mist David blijkbaar.
Ik begin hem zelf ook te missen.
Wij allemaal, toch?
Twee desserts, Mr Cadell?
- Een voor u en een voor mij. - Mr C.
De anderen lijken niet in de stemming voor ijs.
Nee, al zouden ze het wel kunnen gebruiken.
Het is een vreemd feest, maar het verbaast me niets.
- Waarom niet? - Ik wist het vanmorgen al.
Ze zijn vast met het verkeerde been uit bed gestapt.
Ze zijn de hele dag al humeurig.
Mr Brandon is altijd gespannen als hij een feestje geeft.
Ik zie het voor het eerst. Ik maak anders altijd alles klaar
zoals ik het wil, maar kijk, er is nauwelijks van de kip gegeten.
- Wat was er vandaag anders? - Wat niet?
Mr Brandon was zo gestrest en wilde dat ik de tafel vanochtend al dekte.
Hij zag er zo mooi uit.
Maar toen ik boodschappen ging doen,
zei hij ineens dat ik de hele middag weg kon blijven.
De hele middag, na al dat gejaag tijdens de ochtend.
- Zei hij waarom? - Nee. Het was vast een bevlieging.
Maar toen ik terugkwam, hadden hij en Mr Phillip flink ruzie.
Waarover?
Mr Cadell, zelfs als ik dat zou weten, zou ik u dat dan vertellen?
Dat hoop ik wel.
- Ik niet. - O, nee?
- Ik zwijg als het graf. - Goed.
Wat een troep. Nu heb ik twee keer zo veel werk.
Als ik dit opgeruimd heb,
moet ik al die boeken van de eettafel halen,
hierheen brengen en terug in de kist leggen,
waar ze thuishoren.
- Waarom heeft u het eten hier geserveerd? - Dat was mijn idee niet.
Ik had de eettafel al gedekt en nog mooi ook.
Op dit ding heb ik veel minder ruimte.
Staat ze nog te zeuren over hoe raar het is om het eten hier op te dienen?
Het is gewoon praktischer.
Dan hoeven we niet helemaal
naar de eetkamer te gaan om ons eten te halen.
Nu gaan ze helemaal daarheen voor dessert en koffie.
Mrs Wilson, bedien de gasten. Geef ze geen preek.
Hij is echt met zijn verkeerde been uit bed gestapt, hè?
Ik geneer me een beetje.
Hoezo?
Ik ben de enige die het naar z'n zin heeft.
Jij en Mrs Atwater.
Wat is er aan de hand, Phillip?
Kun je die uitdoen?
Sorry.
Ik speel niet graag met licht in mijn ogen.
Weet je, Phillip,
het intrigeert me altijd als mensen vragen ontwijken.
Dan word ik heel nieuwsgierig.
- Had je me iets gevraagd dan? - Ja, Phillip. Ik had je iets gevraagd.
Wat dan?
Ik vroeg je: "Wat is hier aan de hand?"
- Een feestje. - Ja, maar een heel vreemd feestje.
Wat is de bedoeling hiervan?
Wat is de bedoeling waarvan?
Hou op met "Misdaad en straf" te spelen.
Als je iets wilt weten, vraag het dan.
Rustig nou maar.
- Blijf spelen. - Ik wil iets drinken.
Ik haal het wel voor je. Blijf spelen. Wat wil je? Whisky?
Nee, cognac.
Je houdt erg van die melodie, hè?
Ik wou dat ik je duidelijk kon zeggen wat ik wil weten.
Helaas weet ik niets.
Ik heb alleen vermoedens.
- Ik zei dat... - Ik heb je gehoord.
- Is dit goed zo? - Dank je.
Dat is goed.
- Gebruik je dit ding? - Soms.
Ik dacht dat alleen beginners dat deden.
- Ik moet zeggen... - Oké, Rupert. Dan vraag ik het aan jou.
Wat vermoed je?
Dat ben ik vergeten.
- Waar is David, Phillip? - Dat weet ik niet.
- Waarom? - Brandon weet het wel.
- O, ja? - Niet dan?
- Niet dat ik weet. - Kom op.
Echt niet. Waarom vraag je het niet aan Brandon?
Heb ik al gedaan.
Maar hij heeft het te druk met de andere twee punten van de driehoek.
Waarom, Phillip? Wat wil Brandon doen
met Janet en Kenneth?
Wat is er? Waarom lach je?
Nergens om.
Wat is er? Zit ik er zo ver naast?
Er is niets aan de hand, Rupert.
Je bent
vanavond wel erg allergisch voor de waarheid.
- Dit is de tweede keer dat je die niet vertelt. - Bedankt. En de eerste?
Toen je zei dat je nog nooit een kip had gewurgd.
Je bent in de war. Brandon had dat verzonnen als grap.
Niet waar.
Dat is niet waar, Phillip.
Als je goed nadenkt, merk je dat ik dat weet.
Een jaar geleden was ik op de boerderij. Weet je dat nog?
Op een ochtend zag ik je aan het werk.
Je bent heel goed in het wurgen van kippen.
Ik bedoelde dat Brandons verhaal niet waar was.
- Niet dat ik nooit kippen gewurgd had. - Dat zei je.
Ik vond het geen geschikt onderwerp tijdens het eten.
- Dat had je kunnen zeggen. - Niet dus.
Nu zitten we niet te eten. Waarom lieg je dan?
- Omdat ik niet graag praat over... - Waarover?
- Wurgen... - Zet dat ding uit.
- Ik wil ze u graag geven. - Dat is heel genereus van je, Brandon.
Ik weet dat u eerste drukken veel meer waardeert dan ik.
- Heel aardig van je, Brandon. - Wat is er?
Phillip en jij moeten komen...
Wat heb je nu weer?
Mag Mr Kentley de boeken niet hebben?
Ik vind het best dat hij ze krijgt, maar...
Wat?
Ik vind ze nogal slordig bijeen gebonden.
David heeft zich altijd prima weten te redden.
Ja, maar ik snap dit niet.
Als hij later komt, belt hij altijd. Nietwaar, Janet?
Ja. Hij zegt altijd dat ik wat stipter moet zijn.
Daar heeft hij gelijk in.
Je zou me niet herkennen. Ik ben zo stipt als een horloge geworden.
Dat is niet erg vrouwelijk.
Misschien, maar liever beleefd dan vrouwelijk.
Henry, je klinkt net als papa.
Ik weet nog toen David heel klein was...
Rustig aan, Phillip.
- Rupert vermoedt iets. - Welnee.
- Ik heb een borrel nodig. - Je hebt genoeg gehad.
Haal je hand van mijn arm.
Vertel me nooit meer wat ik wel en niet moet doen.
Het bevalt me niet en ik ga niet...
Praat eens wat zachter.
Hopelijk heb ik Phillip niet van streek gemaakt.
Nee, hij drinkt gewoon te veel door elkaar.
- Je lijkt zelf ook wat van slag. - O, ja?
Ja, iets maakt jullie erg van streek.
- Iets wat... - Mijn excuses.
Er is een dame aan de telefoon voor Mr Kentley of Mrs Atwater.
Dat zal Alice zijn. Ik praat wel met haar.
- Oké. - Einde van de gang links.
- Dank u. - De eerste slaapkamer.
Mr Kentley, zou David thuis kunnen zijn?
Ik weet het niet. Ik hoop het.
Ik wil niet pessimistisch zijn,
maar als David thuis was, zou hij gebeld hebben en niet Mrs Kentley.
- Denk je niet, Brandon? - Geen idee.
Ik herinner me dat David heel beleefd en stipt was.
Hij is niet veranderd.
Natuurlijk. Als hij niet thuis is, waar dan wel?
Vraag het niet aan mij.
Hij zou overal kunnen zijn. Bijvoorbeeld bij de club
of een feestje bij de Bradleys. Of hij is naar Janet gegaan.
- Waarom? - Misschien om haar op te halen.
Ik heb naar huis gebeld na mijn gesprek met Mrs Kentley.
- Was hij er niet? - Nee. Ik heb een boodschap achtergelaten.
Misschien komen we erachter waar hij nu is
als we weten waar hij vanmiddag was. Wat denk je?
Ik heb geen idee waar hij vanmiddag was.
Maar denk je niet dat het goed zou zijn om dat te weten?
Dat zal wel.
Hij ging naar de club om te tennissen
- en ik weet dat hij er is geweest. - Hoe?
Iemand heeft daarvandaan gebeld dat David direct hierheen zou komen.
- Weet u wie dat was? - Nee.
Blijkbaar is David iemand tegengekomen en heeft hij zijn plannen veranderd.
Was jij daar misschien toevallig ook, Kenneth?
Nee. Was het maar waar.
En Brandon ofjij zeker ook niet, Phillip?
- Nee. - We hadden genoeg werk
voor het etentje.
- Er was veel te doen. - Je weet wel.
Ik snap het. Heb je David vandaag dan niet gesproken?
Nee. Waarom vraag je dat?
Ik dacht dat hij misschien gebeld had om te zeggen dat hij later kwam.
Niet dus. Phillip en ik hebben 'm niet gesproken
sinds we hem uitgenodigd hebben.
Dat is vreemd.
Hoezo?
Ik heb David gisteren nog met Phillip horen praten.
- Echt? - O, ja. Dat was ik vergeten.
Waar hebben jullie over gepraat? Over het etentje?
Ja, hij wilde de tijd weten.
- Ik help u wel even. - Dank u, Mr Cadell.
- Goed dan. - Laat maar zitten, Mrs Wilson.
U kunt de boeken morgen terugleggen als u komt poetsen.
Ik wist niet dat ik morgen moest komen.
Ik vrees van wel.
- Laat de boeken nog maar liggen. - Goed dan.
Henry, Alice heeft niets van David gehoord. Ze is helemaal van streek.
- Ik praat wel met haar. - Ze heeft opgehangen. Ze huilde.
- Henry, ik maak me zorgen. - Wat zei ze?
Ze heeft overal heen gebeld. Verschillende keren.
Nu denkt ze dat hij een ongeluk heeft gehad.
- Ze wil dat je de politie belt. - De politie?
Nee, Anita, dat lijkt me niet nodig.
David is geen kind meer.
Ik weet zeker dat hij het goed maakt.
Brandon, ik ga maar naar huis. Mijn vrouw heeft me nodig.
- Dit is niets voor David. - Natuurlijk. Dat begrijp ik.
- Mag ik met u mee, Mr Kentley? - Dank je wel, Janet.
- Ik haal uw spullen. - Dank u.
- Mr Kentley, uw boeken. - Ja.
Het spijt me vreselijk.
Belt u me zodra u iets van David hoort?
Graag.
De jongen zal wel zo opduiken.
- Janet. - Ja?
Dit is niet echt het moment, maar ik ben blij dat we gepraat hebben.
Ik ook.
- David zal ook blij zijn. - Mooi.
Nou...
Kenneth, kom toch met ons mee.
- Ik kan niet... - Alsjeblieft.
- Bedankt. - Is deze van jou, Janet?
Ja, ik draag 'm wel.
Bedankt.
- Ik pak mijn hoed. - Ga je met Janet mee?
- Ja, we gaan allemaal samen. - Wat had ik gezegd?
Tot ziens, Mr Kentley. Ik hoop dat Mrs Kentley gauw beter is.
Dank je.
Belt u me zodra u iets hoort?
Jazeker.
- Zeg Phillip gedag. - Ik pak uw hoed wel.
Mrs Atwater, bedankt voor uw komst.
Bedankt voor de uitnodiging. Sorry dat we weg moeten.
Tot ziens.
- Tot ziens. - Tot ziens.
Die is niet van u.
- Sorry dat we het verpest hebben. - Welnee, Mr Kentley.
Ik bedoelde, dat we zo vroeg weggaan.
- Tot ziens. Pas op die treden. - Alstublieft.
Het gaat wel.
- Dank u, Mrs Wilson. - Tot ziens, Mr Cadell.
- Ga jij ook weg? - Ja, ik moet weg. Tot ziens.
Tot ziens.
Kan ik u met die boeken helpen?
Dank u.
Bedankt voor de leuke avond. Tot ziens. Het was erg leuk.
Phillip, dit feestje zal ons bijblijven.
Kom op, het is voorbij. Het had niet beter kunnen gaan.
- Jawel. Zonder Rupert. - Maar hij was briljant.
Hij hielp me al die dingen tegen die idioten te zeggen.
Hij gaf er net dat beetje extra aan.
Welk beetje extra?
Hoe hij snuffelde en vragen stelde?
Weet je hoe hij me uitgehoord heeft?
Waarover?
Wat maakt het uit? Jij was druk bezig met die laatste hand van je.
- Welke laatste hand? - Zoals je die boeken vastbond.
Dat was een geweldig idee. Vond je niet?
Nee, Brandon, dat vond ik niet.
Je kunt er alles door verpesten.
Rustig. Mrs Wilson is er nog.
Je bent van plan om dronken te worden, hè?
Ik ben al dronken.
Wat ben je flauw. Net als toen je me een leugenaar noemde.
- Je had dat verhaal niet hoeven vertellen. - Waarom loog je?
Ik moest wel. Heb je ooit de moeite genomen
om te begrijpen hoe een ander zich voelt?
Ik ben niet sentimenteel.
Dat bedoel ik niet, maar laat maar.
Als Mr Brandon maar een leuke avond heeft gehad.
Mr Brandon heeft het feestje gegeven en een leuke avond gehad.
Voor mij was het een rotavond.
Drink nog maar wat, dan wordt je ochtend nog erger.
Als ik een kater krijg, is die tenminste helemaal van mij.
Phillip, ik heb zitten denken. We verdienen hierna een echte vakantie.
Waar wil je heen?
We moeten eerst wel voor een paar dagen terugkomen.
Anders is het net...
Ik wou dat ik wakker werd om te ontdekken dat het niet gebeurd was.
Maar waarom?
Ik ben doodsbang. We worden vast gepakt.
Dat had kunnen gebeuren, maar nu riskeren we dat niet meer.
Bent u dat, Mrs Wilson?
Ja. Ik heb een sleutel nodig om morgenochtend schoon te maken.
Als u tenminste vanavond nog naar de boerderij gaat.
Ja, we gaan erheen.
Mooi. U ziet er geen van beiden goed uit. Dank u wel.
Ik ben zelf ook aan rust toe.
Ik wil dat u in topvorm terugkomt.
- Zullen we doen. - Ik ga nu.
Veel plezier. Vergeet niet te schrijven.
En gedraagt u zich.
- Wie bel je? - De garage.
Hallo? Met Brandon Shaw.
Kunt u mijn auto sturen? Ja, nu meteen. Dank u.
Laten we de gordijnen dichtdoen.
Wie is dat? Brandon, wie is dat?
Het is vast de man van de garage. Doe open.
Hij kan hier nog niet zijn.
Misschien heeft Mrs Wilson iets laten liggen.
Brandon, kunnen we niet doen alsof we er niet zijn?
Met alle lampen aan? Doe open, Phillip.
Wie is daar?
- Brandon, het is Rupert. - Wat?
Hij heeft zijn sigarettenkoker laten liggen.
- Hij wil naar binnen. - Laat hem dan binnen.
Je weet dat hij liegt. Hij weet het.
- Hou op en ga naar die telefoon. - Dat doe ik niet.
- Ga naar die telefoon. - Dat kan ik niet.
- Je moet wel. - Nee. Hij weet het.
Hou je mond.
Rupert? Kom naar boven.
Nee, natuurlijk niet. Hij is een beetje dronken.
Nee, maar we vinden hem wel.
Goed.
Phillip, luister naar me.
Rupert komt eraan en jij moet tot jezelf komen.
Phillip, hoor je me?
Neem nog een borrel als je wilt,
maar kom tot jezelf en hou je mond dicht.
Over vijf minuten is alles voorbij.
Ik weet niet of Rupert iets weet en hoeveel, maar ik beloofje
dat hij over vijf minuten weer weg is.
In die vijf minuten moet je je beheersen.
- Brandon. - Luister,
ik wil niet gepakt worden om jou of om wie dan ook.
Niemand mag me in de weg staan.
Brandon, hij is toch niet geladen?
- Sorry dat ik jullie lastigval. - Welnee. Kom binnen.
Ik wist dat jullie op reis gingen en ik wilde mijn koker niet laten liggen.
- Hallo, Phillip. - Hallo.
- Ik wilde je niet overstuur maken. - Dat heb je niet gedaan.
Phillip is vanavond niet zo gezellig.
Ik dacht dat...
- Weet je waar hij kan liggen? - Nee, geen idee.
Niets voor mij om hem te vergeten, hè?
Een psycholoog zou zeggen dat ik hem niet echt had laten liggen.
Misschien wilde ik onbewust terugkomen.
Maar waarom zou ik dat willen?
Ja, waarom?
Voor ons gezelschap en nog een borrel?
Ja, goed idee. Een laatste borrel.
Goed. Puur?
- Nee, liever met water. - Geen probleem.
- Phillip, schenk jij iets voor Rupert in? - Eens even kijken.
De laatste keer dat ik de koker had,
was toen ik daar stond.
Ik wilde net de kist openmaken voor Mrs Wilson toen jij kwam.
En daarna?
Ik geloof dat ik...
Waar zou hij toch liggen?
Goh, hij ligt daar nog.
Het spijt me vreselijk.
- Krijg ik die borrel toch nog? - Natuurlijk.
- Vind je het niet vervelend? - Nee, waarom?
- Nou, misschien zijn jullie... - Wat?
Moe. Is het echt niet erg?
Hij zei toch van niet.
- Dank je. - Let niet op hem.
Hij heeft iets te veel gedronken.
En waarom niet? Het was tenslotte een feestje.
Het is heel fijn om hier te zitten met een borrel en leuk gezelschap.
Fijn om te horen.
- Ik wil jullie niet in de weg staan. - Hoezo?
- Jullie hebben vast dingen te doen. - Hoezo?
Om de laatste dingen in te pakken.
Jullie gaan vanavond toch naar Connecticut?
Ja, maar alles is al ingepakt.
Mooi. Helemaal klaar.
Op één gast na. Die moeten jullie nog kwijt.
Ik ga meteen weg,
zodra ik mijn borrel op heb.
Je hoeft je echt niet te haasten.
Dank je. Ik blijf graag nog even.
Ik zou jullie kunnen uitzwaaien.
Ik ga niet graag weg bij een feestje,
vooral als de avond opmerkelijk
of vreemd is geweest, zoals vanavond.
Hoezo "vreemd"?
Zei ik "vreemd", Brandon?
Vaak kies je woorden meer om de klank dan om de betekenis.
Ik weet niet wat ik bedoelde,
maar ik zat aan David te denken.
- Wat was zo vreemd aan David? - Het feit dat hij niet gekomen is.
Er zal hem toch niets overkomen zijn?
- Wat dan? - Hij kan aangereden zijn of overvallen.
- Overdag? - Inderdaad. Dat was ik vergeten.
Het moet overdag gebeurd zijn.
Wat?
Toen wat dan ook David is overkomen.
Waarschijnlijk niets.
Maar toch, waar is hij?
- Wat is jouw theorie? - Die van mij?
Ik dacht aan die van Janet.
- Had zij dan een theorie? - Dat weet je best.
Ik hoorde wat Janet zei.
Ze denkt dat je David ontvoerd hebt
of iets hebt gedaan waardoor hij niet kon komen.
Janets geklets boeit me niet, maar jij boeit me altijd, Rupert.
Denk je dat ik David ontvoerd heb?
Het is precies wat je op school al fascineerde
vanwege de ervaring, de opwinding en het gevaar.
Maar nu zou ik dat niet meer zo makkelijk kunnen doen, hè?
- Je zou wel iets bedenken. - Hoe?
Stel dat jij mij was.
Hoe zou je je dan van David ontdoen?
Jij bent er veel beter in dan ik.
Nee, maar wat zou jij in mijn plaats doen?
Als ik me van David wilde ontdoen,
zou ik hem een drankje aanbieden bij de club of een rustige bar,
of nog beter, ik zou hem hier uitnodigen.
- Niemand zou ons hier samen zien. - Heel goed. Geen getuigen.
- Inderdaad. - En dan?
Nou...
Even nadenken.
Op de afgesproken tijd komt David binnen.
Ik loop naar hem toe in de hal.
Ik zeg dat hij er goed uitziet en zo
en pak zijn hoed aan.
Dan komen we hier
en praten we wat om hem op zijn gemak te stellen.
Ik geef hem iets te drinken
- en hij gaat zitten. - Ja?
Ik zou er iets gezelligs van maken.
Phillip zou piano spelen.
Ik herinner me dat David heel sterk was.
Hij moet eerst bewusteloos geslagen worden.
Ik ga dus achter zijn stoel staan en sla hem ergens mee op zijn hoofd.
Dan valt hij voorover op de vloer.
Waar zou je hem dan laten?
Nou...
Eens even kijken.
Phillip zou me kunnen helpen hem de kamer uit te dragen
en via de achterdeur naar de auto te brengen.
- Dan zouden ze je zien. - Wat?
Je zei zelf dat als er iets gebeurd is,
het overdag gebeurd moet zijn.
Dat klopt. Dat was ik vergeten.
Dan zou ik het lijk dus tot de avond moeten verstoppen.
Precies, maar waar?
Ja.
Ja, waar?
- Kat en muis. - Phillip.
Wie is de kat en wie is de muis?
Zo is het genoeg.
- Bemoei je er niet mee. - Genoeg, Phillip.
Ik had je gezegd je er niet mee te bemoeien.
Het is mijn zaak niet. Ik ben zijn kindermeisje niet.
Aangezien hij er zo aan toe is,
heeft het niet veel zin om te blijven, Rupert.
Tenzij je terug bent gekomen
om behalve je sigarettenkoker nog iets anders te vinden.
Om te ontdekken ofje David echt hebt vermoord?
- Ja, dat bedoel ik. - Je bent net zo romantisch als Janet.
Ik geloof echt niet dat jullie David hebben ontvoerd.
Ik geef toe dat Janet mij op die gedachte bracht,
maar ik zou er nooit over zijn begonnen
als jij niet die angst in je zak had gehouden.
- Wat? - Dat is een pistool, hè?
Dat vooral heeft mijn argwaan gewekt.
En eerlijk gezegd
maakt het me bang.
Het spijt me, Rupert. Ik neem het je niet kwalijk.
Rustig maar. Ik wilde het meenemen op reis.
Er is vaak ingebroken in de buurt en mijn moeder is een beetje bang.
- Klaar, Phillip? - Oké.
Heb je gehoord wat Rupert over het pistool zei?
Hij dacht...
Vreemd hoe je eenvoudige feiten zo kunt opblazen, hè?
- Dat doen we toch allemaal? - Ja.
Vooral na een paar borrels. Hoe gaat het met jouw glas, Rupert?
Ik ga maar.
Phillip, eenmaal buiten zul je je beter voelen.
Er is vast niet veel verkeer, dus we zijn er zo.
Het is een prachtige avond om te rijden.
Ik zou bijna met jullie mee willen. Het is vast spannend.
Het is altijd leuk om 's nachts te rijden,
maar met jou en Phillip
zou het nog spannender zijn.
Je had gelijk, Phillip. Die boeken waren slordig bijeen gebonden.
- Hij snapt het. - Phillip.
Hij weet het.
- Rustig. Ik los dit wel op. - Hij weet het. Dat doe je niet.
Ik dood jou net zo makkelijk als hem. Nog eerder zelfs.
Dat wilde je toch? Dat iemand anders het wist?
Iemand die ziet hoe briljant je bent, net als op school.
Ik wist dat hij het zou ontdekken, maar jij moest hem toch uitnodigen.
- En nu is het voorbij voor ons. - Stil.
Nee. Jij hebt me gedwongen en ik haat je. Ik haat ons allebei.
Stomme zatlap.
- Het spijt me, Rupert. - Het geeft niet.
Als je werkelijk iemand wilt doden, mis je niet op die afstand.
Natuurlijk wilde hij dat niet.
Hij wist niet wat hij deed of wat hij zei.
Ik wil niet dat iemand dit weet, maar hij heeft een drankprobleem.
Brandon, kun je even aan de kant gaan?
Phillip is dronken, Rupert.
Je neemt die rare ideeën van hem toch niet serieus?
Brandon.
Brandon, ik ben moe.
En ik ben ook een beetje bang. Maar ik wil niet meer discussiëren.
- Wat ga je doen? - Ik wil het niet,
maar ik ga in die kist kijken.
- Ben je gek? - Dat hoop ik echt.
- Je hebt er niets mee te maken. - Ik moet wel.
- Niet doen. Rupert. - Ik moet erin kijken.
Oké. Kijk dan maar.
Ik hoop dat het je bevalt.
Nee.
Rupert...
Ik kon niet geloven dat het waar was.
- Rupert, alsjeblieft. - Wat nou alsjeblieft?
Luister naar me. Laat het me uitleggen.
- Uitleggen? Kun je zoiets uitleggen? - Aan jou wel.
- Jij zult het begrijpen. - Begrijpen?
Rupert, weet je nog waar we het met Mr Kentley over hadden?
- Ja. - En dat we zeiden:
"De levens van inferieure mensen zijn onbelangrijk"?
Weet je dat nog? We zeiden altijd
dat morele begrippen als goed en kwaad en recht en onrecht
niet gelden voor intellectueel superieure mensen.
- Weet je dat nog? - Ja, dat weet ik nog.
Nou, dat is het enige wat Phillip en ik hebben gedaan.
Wij hebben uitgevoerd waar jij en ik het over hadden.
Ik wist dat je het zou begrijpen. Je moet het begrijpen.
Je moet wel.
Brandon.
Brandon, tot op dit moment
waren de wereld en de mensen
duister en onbegrijpelijk voor me.
Ik heb geprobeerd een weg te vinden met logica en superieur verstand.
Nu gooi je me mijn eigen woorden toe, Brandon.
En terecht. Een man moet zijn woorden waarmaken.
Maar je hebt mijn woorden een heel andere inhoud gegeven.
Je hebt ze verdraaid tot een koelbloedig, logisch excuus voor je wrede moord.
Zo had ik ze niet bedoeld.
En zo kun je ze niet verdraaien.
Diep in je hart moet er iets zijn
wat je hiertoe heeft aangezet.
Maar diep in mijn hart is er iets wat mij altijd zou tegenhouden.
- Waardoor ik me hierin niet zou mengen. - Hoezo?
Vanavond schaam ik me voor al mijn ideeën
over superieure en inferieure mensen.
Maar daar bedank ik je voor, want nu weet ik
dat we allemaal losse individuen zijn
met het recht om te leven, te werken en te denken als individu,
maar met een plicht tegenover onze maatschappij.
Met welk recht waag jij het te zeggen
dat jij tot de superieure mensen behoort?
Met welk recht waag jij het te beslissen
dat die jongen inferieur was en daarom vermoord mocht worden?
Dacht je dat je God was, Brandon?
Dacht je dat soms toen je hem wurgde?
Dacht je dat soms toen je het eten opdiende op zijn graf?
Ik weet niet wat je dacht of wat je bent,
maar ik weet wat je gedaan hebt.
Je hebt een moord gepleegd.
Je hebt het leven uit een medemens geperst.
Een mens die had kunnen leven en liefhebben, wat jij nooit zult kunnen.
- Wat ga je doen? - Daar gaat het niet om.
Wat gaat de maatschappij doen?
Ik weet het niet, maar ik kan het raden.
En ik kan helpen. Je gaat sterven, Brandon. Jullie allebei.
Jullie zullen sterven.
- Was dat een pistool? - Ja, het waren drie schoten.
Vast in de straat hiernaast.
- Heb je het gezien? - Nee, het kwam uit de straat hiernaast.
Nee, ik heb ze daarachter gezien.
- Heb je die schoten gehoord? - Ja, ze kwamen daarvandaan.
Dat waren toch schoten?
We moeten de politie bellen.
- Heeft er iemand schoten gehoord? - Ja.
We moeten de brandweer bellen.
Mag ik uw telefoon gebruiken?
Er komt een politieauto aan.
Ze komen eraan.